‘Zen’ in Zen Zien Tekenen

Bij zen denk ik aan stilte. Aan jezelf in stilte openstellen voor wat zich aandient. Aan gedachtes, of aan waarnemingen.

Als je je open wilt stellen voor wat zich uit je omgeving aandient, helpt stoppen met denken. Maar hoe stop je met denken? Jezelf voornemen niet te denken lukt meestal niet. Dan ga je steeds checken of het al lukt en ben je daar dus weer over aan het denken.

Intensief denken en aandacht voor wat er om je heen is, gaan niet samen. Stoppen met denken lukt beter als je je aandacht bewust richt op iets anders dan je denken. Als je kijkt en luistert naar wat er om je heen is.

Maar als we dat proberen, merken we dat onze aandacht al snel weer verslapt. We hebben de dingen al zovaak gezien. Ach, weer zo’n bloem, zo’n auto, zo’n vliegje. We raken verveeld. En voor we het weten worden we al weer meegenomen in onze innerlijke gedachtetreintjes, of gaan onze ogen naar iets anders op zoek.

Tekenen is een goede oefening om onze aandacht ergens bij te houden. Als we iets willen tekenen, moeten we onze aandacht er wel bij houden. Een tekening verraadt namelijk op welke momenten je aandacht verslapt was.

Door onze aandacht erbij te houden, door te blijven kijken, gaan we dingen zien die we eerder over het hoofd zagen, omdat onze blik weer wegdwaalde. Onderstaande anekdote doet verslag van hoe mijzelf dat overkwam tijdens het tekenen op een vakantie in de Elzas.

Ik zit op een campingstoel in de schaduw naast de caravan. Het is heet. Vijfendertig graden. Te heet om eropuit te gaan. Vóór me staat een boom. Ik besluit de boom te gaan tekenen. 

zzt-zomer-2015_0001

Ik pak mijn potlood en tekenblok en begin. Voor me zie ik de boom en ik zie struiken en grassen. Nu ik dat zo zie realiseer ik me dat de grond rond de boom een voedingsbodem vormt voor die struiken en grassen, en omgekeerd. Natuurlijk, ze zijn er neergezet door de campingeigenaar, maar ze leven naast en met elkaar. Op de boom zie ik korstmossen. Op zijn beurt vormt de boom voor hén een voedingsbodem. In de struiken zie ik een vogeltje heen en weer wippen. Een ander vogeltje komt erbij. De ruimte tussen de takken beschermt hen tegen de brandende zon, althans dat vermoed ik. Langs een grasspriet kruipt een kevertje omhoog. Een vlinder fladdert rond de struik en nipt zo nu en dan aan iets. Een sliert mieren kruipt langs de boom omhoog, een andere omlaag. Ik kan het niet zien, maar waarschijnlijk hebben zij een nest gemaakt in de grond tussen de kluwen wortels van boom, struiken en grassen.

Voordat ik begon te tekenen zag ik een boom. Nu, na het Zen Zien Tekenen realiseer ik me dat ik een hele leefgemeenschap zag: allerlei levensvormen in afhankelijkheid levend met en naast elkaar. 

Dat is wat tekenen kan doen: in stilte gewaarworden hoe niets op zichzelf bestaat. Dat niets bestaat zonder iets anders. Hoe iets altijd gebruik maakt van zijn omgeving en daaraan ook geeft.

(Zie ook het bericht ‘Verbondenheid‘)

Wil je ook kennismaken met Zen Zien Tekenen, dan kan dat op verschillende plaatsen in het land, zie daarvoor de aankondigingen voor introductiecursussen  op de website van Zen Zien Tekenen. Voor lessen in de buurt van Rotterdam kun je je ook via deze site aanmelden, kijk daarvoor hier.

 

Advertenties

Hier kunt u reageren op dit bericht.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s